مارا از پرده دریدن چه سود ؟

 آه و حسرت

 که چرا در پس این پرده نباشد، رخ یار

 ما را نتوانی که تو رسوا بکنی

 زین رسم زمانه است 

 پرده دری فکر و خیال

 پ/ن : بگذاریم که احساس هوائی از جنس خودش را بچشد

رفتن دلیل نمی خواهد،

همین که تو باشی و یک نقطه ی سیاه

که هیچ تلاشی نمی کند برای روشنایی، باید رفت

وقتی بود تو با نبودت هیچ تفاوتی نمی کند 

باید رفت، حتما باید رفت،

به سوی دورهایی که تو را می خواند، 

تویی که بودنت تجلی برق نگاهیست

پنهان می مانم 

میان ابر، میان خاک

میان بخار روی شیشه،

آری میان حُرم نفس هایت

میان گرمای دلی که هنوز می تپد شاید برای بهار،

و شاید هم از این گرما، کهیر می زند تمام واژگانش

من پنهان می مانم میان همان آینه و سبزه و تُنگ تَنگ ماهی هایم،

میان سفره ای که، تنها آغوش تنهایی من است!

پ/ن : پنهان می مانم، که آرام بمانی 

قسمت دانه های زیر خاک است روییدن،

نه قمست ریشه های خشکیده ی ما!

بذر پاشیده بودیم تا گیرد دست ما،

حال انگار گرفته است توان ما !

دنیا کوچک است ... کوچک تر از نگاه تو

بذرافشان ستاره ها ... رویایی ایست چو یک سراب!

آبی بلند نمی شود از مرداب های پیر

دستت به خاک می رسد، اکنون اگر نری ...!

بـــــهاری  

فاتح خود شده ام ...!

ما را که تو منظوری...

خاطر نرود جایی...

so0o0oko0ot

چیزی نمانده است

به چل چلی گنجشگ های خاک شده...

به زرد شدن، به پیر شدن، به سیاهی و تباهی

به نبود دستی و ترک برداشتن قطره ے اشکی.

چیزے نمانده است...

به فنا شدن، نگاه سوخته ای

در پس سردی هواے پاک نفس هایت...

چیزے نمانده است...

که بهار رنگ رخسار هر فصلی را بگیرد الے نوبهار را...

زرد شود....سرخ شود....سپیـــــد

و بعد هم با آغاز فصل تباهے سیاه...!

چیزے نمانده است...

به رنگ باختن نوبرانه هاے بهارے ...

به پس دادن بوسه هاے آسمان...

به جدایے قطره و باران...

چیزے نمانده است...

به عادت کردن و خو گرفتن،

نبودنت در غیاب ستاره ها...

چیزی نمانده است...

نگذار فاصله ها تباه کنند،

خاطرات نگاهت را